چند هفته ي ديگه مرخصي بنده هم تموم ميشه و بايد برم سر كلاس بشينم . واي خدايا كي حوصله ي دانشگاه داره ! توي اين 4 ماه فقط خوردم و خوابيدم ... توي عمرم اين همه وقت بيكار نبودم . يه حساب سر انگشتي كه بكني سه ماه تابستون و چهار ماه هم تا الان ... اوووووووه . 7 ماه بيكاري و خوردن و خوابيدن !!! الكي نيس انقدر تنبل و بي حال و حوصله شدم ... بيچاره مامانم ، توي اين هفت ماه روزي نبود كه بهم نگه پاشو برو يه كلاسي چيزي ثبت نام كن ... همه ي تلاش خودش رو كرد ولي خوب اينو همه ميدونن كه من تا خودم تصميم به انجام كاري نگيرم هيچ كس نمي تونه تكونم بده ... يه ضرب المثل بود كه توش مرغ داشت !؟ مرغ همسايه غازه؟؟؟ آها همون كه ميگه مرغ يه پا داره . اينجا مرغ استعاره از سيماست !!!
البته به خودم حق ميدم . واقعا به يه استراحت طولاني مدت احتياج داشتم . اين حرف رو فقط دوستام درك ميكنن . چون اونا هم دقيقا همين حس رو داشتن . 7 سال تمام توي پادگان درس خونديم . هر كي ندونه محدثه خوب حرف منو ميفهمه . از وقتي يادم مي ياد بچه هاي مدرسه هاي ديگه توي كل برنامه ي هفتگي شون حداقل يه ساعت بيكاري داشتن . ولي ما بيكاري كه نداشتيم هيچ يه روز در ميون هشت ساعته بوديم . چه برنامه هاي درسي توپي برامون ميچيندن !!! برنامه ي سال سوم از همه باحال تر بود... مثلا فكر كن برنامه ي درسي يه روزت اين شكلي باشه
حسابان،فيزيك،شيمي،هندسه !!!!
يعني ساعت آخر كه مي شد گريه مون مي گرفت .
جالب تر اين بود كه بعضي وقتها هم امتحان حسابان داشتيم هم فيزيك.كه البته هر دوتاش رو هم گند مي زديم و هفته ي بعد كه ورقه ها تصحيح مي شد غر غر معلم ها و مدير شروع مي شد كه سوم رياضي درس نمي خونن و تنبلن و بايد براشون بعد از ظهر كلاس بذاريم!!! و اين  براي ما به اين معني بود كه بهتره بريم بميريم !!! ساعت 3.15 مي رسيدي خونه . ناهار رو كه نميفهميدي چي كوفت كردي . با سر و وضع كثيف و دهن چرب مجبور بودي بري بشيني سر كلاس و به چرنديات آقاي حاج حسيني گوش بدي ... وقتي مي رسيدي خونه دلت فقط خواب مي خواست. در عرض نيم ساعت با چشماي خوابالو يه سري چرت و پرت كه خودت هم نميفهميدي داري چي مي خوني رو حفظ مي كردي و بعد فقط خوااااااب .. صبح مي رفتي مدرسه . معلم ساعت اول ازت درس مي پرسيد و تو عين بز نگاش كني و توي دلت بگي ديشب پس چي خوندم؟
اينا تازه يه كوچولو از برنامه هاي توپ مدرسه ي ما بود ... خير سرشون ...
ميدوني ضد حال يعني چي ؟ يعني اينكه صبح توي صف صبحگاه به زور مجبورت كنن ورزش كني !!! توي هواي چند درجه زير صفر مجبورت كنن حركات موزون انجام بدي !!! البته هيچ كس نمي تونست اكيپ ما رو مجبور به انجام كاري كنه ... همه از ترس ناظم ها ورزش ميكردن و ما هشت نفري اداي فلج مغزي ها رو در مي آورديم و آي  مي خنديديم.
ضد حال بدتر اين بود كه مثلا يه روز به يه مناسبت مدرسه برنامه ي خاصي داشته باشه . بعدددد سر صف بگن : بچه ها فلان ساعت برين توي نمازخونه برنامه داريم . بعددد ماها از ذوق اينكه حداقل يه ساعت سر كلاس نيستيم شروع به جيغ و ويغ كنيم . بعددد بگن : راستي بچه هاي سوم رياضي درسشون عقبه بمونن توي كلاس !!!!
آخ كه چه قدر دلم براي همون روزا تنگ شده ... خداوكيلي از بحث درسش كه بگذريم بهترين روزاي عمرم بود. كاش دوباره ميشد به عقب برگشت !!!